گل من پرپر نشوی که بلبلی به باز شدن غنچه ی لبخند تو زبان به سرود باز کرده است.

شمع من خاموش نگردی که چشمی در پرتو پیوند تو به دیدن آمده است.

ساقه ی گلبن بهار من نشکنی که دلی به رویش امیدوار تو دل بسته است.

آفتاب من غروب نکنی که شاخه ی آفتابگردانی به جستجوی تو سربرداشته است.

دامن من تو را برنچینند که حلقومی عقده دار است.

صومعه ی من فرو نریزی که دلی نیازمند نیایش است.

چشمه ی من نخشکی که جگری در عطش کویر سوخته است.

بالین من تو را برنگیرند که سری بیمار است.

بستر من تو را برنبندند که تنی تبدار است.

کاشانه ی من ویران نگردی که آواره ای بی پناه مانده است.

باز یافته ی من گم نشوی که بهشت بازیافته ی روحی هستی که در دوزخ نشیمن دارد.