یک نفر دلواپسم این پا و آن پا می کند
کاری از من بلکه بر می آید و من نیستم

خواب و بیداری، خدایا بازهم در می زنند
نامه هایم از سفر می آید و من نیستم

در خیابان، در اتاقم، روی کاغذ، پشت میز
شعر تازه آنقدر می آید و من نیستم

بعد ها وقتی که تنها خاطراتم مانده است
عشق روزی پشت در می آید و من نیستم

هرچه من تا نبش کوچه می دویدم او نبود
روزی آخر یک نفر می آید و من نیستم

تو چه کردی با من؟

از تو میپرسم دوست؟

چه خبر از دل من؟!

که تو بهتر دانی که چه کردی با من

تو شکیبا بی شکیبم کردی

بنگر آنقدر غریبم کردی

که شبی از شبها

من غریبانه ترین شعر زمین را گفتم:

گفتم ای دوست غرور دلت احساس مرا درک نکرد

آفرین بر غم عشقت که مرا ترک نکرد..

من تمنا کردم

که تو با من باشی

و به تو میگفتم

تا ابد مال توام

تو به من میگفتی

((که چطور حتم ز آینده و  فردا داری؟ "هرگز" این حرف نباشد به یقین))

پاسخی سخت درشت

و مرا غصه این "هرگز" کٌشت..

میروم

میروم تا به همه فرصت ابراز دهم

که حضورم شکند قلب پر از دلخوری جمعی را

میروم تا به سکوت

فرصت گفتن بدهم

حرف خود را زده ام

دوست دام که سکوت