آیا غریب بود که تنها نشسته بود

از هر چه غیر کنج دلش، دل گسسته بود

آیا بهانه ی دل غمگین او منم

یا از حضور سایه ی من دلشکسته بود

وقتی که زل زدم به دو چشمش مرا ندید

چشمان عاشقیش به باران نشسته بود

دستم دراز شد که بگیرد دو دست او

برگشته بود و دست دلش نیز بسته بود

گفتم بهار آمده قصد سفر کنیم

گفتا ز پاییز گو ،دلش از بهار هم گرفته بود

دستان کوچکم اما در اوج آسمان

اما دعایی برای اجابت نمانده بود

گفتم بیا و ببین دو دستان خسته ام

دستانی که در انتظار روزی خجسته بود

من در انتظار جوابی ز سوی او

او رفت و زبانی برای من ،که کلامش نبسته بود

گفتم به قاصدک که پیامی رسان به یار

تا بداند او که یارش سلامی رسانده بود

گفتا که یارت ای غزل سرای مهربان

سلامی نداد و پیامی نفرستاده بود

گویا برای همیشه بهار عمر من

نابود شد و در پای خزان دلش آرام رسته بود

حال من ماندم و مصراعی ز بیت قبل

همان دعایی که برای اجابت نمانده بود!

به بهانه ی پرواز

گفته بودی ؛  نه گفته ای :

چه روح های بسیار را دیده ام که پوسیده اند  و کوچک و زبون لاغر مانده اند

تنها به این علت که کسی بر سر راهشان نایستاده تا

به آنها بفهماند که :

" تو تا کجاها می توانی بروی ، بپری ،سفر کنی ،بگریزی"...

دکتر تو بر سر راهم ایستادی ومن

ندیدمت ،از تو گذشتم بی آنکه...

.

.

.

هوس پریدن با پریدن یکی نیست مگه نه؟!

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟
از كجا وز كه خبر آوردي ؟
 خوش خبر باشي ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
 بي ثمر مي گردي
انتظار خبري نيست مرا
 نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري
برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس
 برو آنجا كه تو را منتظرند
 قاصدك
در دل من همه كورند و كرند
 دست بردار ازين در وطن خويش غريب
 قاصد تجربه هاي همه تلخ
 با دلم مي گويد
 كه دروغي تو ، دروغ
 كه فريبي تو. ، فريب
 قاصدك 1 هان ، ولي ... آخر ... اي واي
 راستي آيا رفتي با باد ؟
با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي
راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟
مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟
 در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟
 قاصدك
ابرهاي همه عالم شب و روز
 در دلم مي گريند ..

وَ لَیتَ شِعری  یا سَیدی؟!

الا یا ایها الساقی ادرکاسا و ناولها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

آنکه در دل هوس سوختن ما می کرد

کاش می آمد و از دور تماشا می کرد...

می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را
می جویمت چنانکه لب تشنه آب را
محو تو ان چنانکه ستاره به چشم صبح
یا شبنم سپیده دمان آفتاب را
بی تابم آنچنانکه درختان برای باد
یا کودکان خفته به گهواره تاب را
بایسته ای چنانکه تپیدن برای دل
یا آنچنانکه بال ِ پریدن عقاب را
حتی اگر نباشی ، می آفرینمت
چونانکه التهاب بیابان سراب را
ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی
با چون تو پرسشی چه نیازی جواب را

 * پناه... *

پرنده گفت :کوچ

درخت گفت: آه

پرنده کوچ کرد و رفت تا بهار

درخت ماند و انتظار...