فاطمه،فاطمه است...

درخت گفت:جاری و روان

و در همان حدود، عده ای

برای افتتاح سد،کف زدند.

عشق تو را چون یک دسته گندم در آغوش می کشد

می کوبدت تا پوسته ات را جدا کند  .

می پالایدت تا سپوست را دور افکند.

می سایدت تا سفیدت کند.

خمیر می سازدت تا نرمت کند.

سپس تو را به آتش مقدس خویش می سوزاند تا:

از تو مقدس نانی سازد          

 برای مهمانی مقدس خداوند...

جبران خلیل جبران

درخت گفت:پل

پرنده بر پل معلقی

که روی رودخانه بود،خیره شد.

درخت گفت: بی کران

و هر دو چشم انتظار یک نگاه مهربان.

درخت گفت:برق و باد

و قارقار یک کلاغ دیرسال

رشته ی کلام آن دو را گسست.

گل من پرپر نشوی که بلبلی به باز شدن غنچه ی لبخند تو زبان به سرود باز کرده است.

شمع من خاموش نگردی که چشمی در پرتو پیوند تو به دیدن آمده است.

ساقه ی گلبن بهار من نشکنی که دلی به رویش امیدوار تو دل بسته است.

آفتاب من غروب نکنی که شاخه ی آفتابگردانی به جستجوی تو سربرداشته است.

دامن من تو را برنچینند که حلقومی عقده دار است.

صومعه ی من فرو نریزی که دلی نیازمند نیایش است.

چشمه ی من نخشکی که جگری در عطش کویر سوخته است.

بالین من تو را برنگیرند که سری بیمار است.

بستر من تو را برنبندند که تنی تبدار است.

کاشانه ی من ویران نگردی که آواره ای بی پناه مانده است.

باز یافته ی من گم نشوی که بهشت بازیافته ی روحی هستی که در دوزخ نشیمن دارد.

درخت گفت:استوار

و دره غرق در صدای ریزش ستیغ کو شد.

پرنده گفت شاعرم

درخت را سرود

درخت گفت:زنده ام

و راز زنده بودنش پرنده بود.

زاندازه بیرون تشنه ام ساقی بیار آن آب را

اول مرا سیراب کن و آنگه بده اصحاب را

مقدار یار همنفس چون من نداند هیچ کس

ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آ ب را

امروز حالا غرقه ام تا با کناری اوفتم

آنگه حکایت گویمت درد دل غرقاب را

سعدی چو جورش می بری نزدیک او دیگر مرو

ای بی بصر من می روم؟ او میکشد قلاب را

:::::::::::

ای عشق مدد کن که به سامان برسم

چون مزرعه ی تشنه به باران برسم

یا من برسم به یار،یا یار به من

یا هر دو بمیریم و به پایان برسم...

::::::::::